LappiLand

Een kleine update

2012-02-18T14:25:00.001+01:00

Niet zoveel te melden eigenlijk, maar goed, we moeten hier toch af en toe eens komen schrijven. Als is het maar om het gevoel te hebben dat we het blogje onderhouden.
't Is winter, nog steeds, dus de kindjes hebben snotneuzen en hoestbuien. Dit alles gaat uiteraard gepaard met de nodige doktersbezoekjes en stevige porties antibiotica. Maar da's niets nieuws en da's ook bij elk ander gezin het geval in deze periode van het jaar.
We kijken volop uit naar de zomer, en vooral naar een periode waarin Nanique eindelijk eens beter is. Dat been, mijn god, dat been ! Ik heb idee meer wat we ermee moeten doen. 's Ochtends geen vuiltje aan de lucht. Beentje staat recht, voetje staat recht, en als ze stapt zie je nog amper dat er iets is gebeurd. Maar naar het einde van de dag, als ze wat moe begint te worden, staat dat been zo scheef en zo krom. Bovendien waggelt ze zodanig dat ik het met niets meer kan vergelijken. Volgende maand, midden maart, gaan de pinnetjes eindelijk uit de heup. Ik hou me nog steeds vast aan de gedachte dat haar heup dan wat losser zal zitten waardoor ze opnieuw wat meer bewegingsvrijheid zal krijgen. Voorlopig troost ik me daarmee. We zien wel volgende maand. Een telefoontje naar de orthopedist leverde alvast niets nieuws op. Hij heeft er alle vertrouwen in, de tijd moet zijn werk doen, ze heeft geen extra kine nodig en hij zal er bij volgende consultatie eens extra goed op letten. Voilà, daarmee was hij er ook vanaf. Op de duur beginnen we ons af te vragen of wij nu echt zo'n moeilijke mensen zijn. Verwachten wij dan zo veel op een te korte tijd ? Ik kan me nu wel goed voorstellen dat de arts wel ergere gevallen ziet, dagelijks, en dat Nanique's heupluxatie klein bier is tegenover de patiëntjes met spina bifida. Alle respect daarvoor ! Maar uiteindelijk zitten wij hier wel met een 4,5 jarige die in bomen zou moeten klimmen en eruit vallen, ze zou moeten ravotten in de tuin. Neen, Nanique kan dat niet, hoogstens tien minuten houdt ze dat vol. Nadien is ze zo moe, en doen haar spieren zodanig pijn dat ze terug achter de tv kruipt, of op haar Nintendo gaat spelen. En 't is natuurlijk een circeltje hé waar ze in zit.
We (lees: Lappi) gaan nu sinds kort zwemmen met haar, om haar spiertjes in actie te houden. We hopen dat dat iets oplevert, op termijn.

Noaquín is nog steeds zijn lieve, lachende zelve. De vele huilbuien van weleer zijn helemaal vergeten. Je hoort hem enkel nog als hij honger heeft, of als hij moe is of een natte pamper heeft. Voor de rest is het zo'n lief ventje ! Hij lacht nog steeds naar alles wat beweegt. Maar is ook wel nog altijd gewoon veel te tam om voor de rest nog veel actie te ondernemen. Rollen....nope, geen zin in. Een speeltje grijpen dat eigenlijk buiten bereik ligt....één poging misschien, maar van zodra hij merkt dat het écht te ver ligt, geeft hij het gewoon meteen op. Rechtstaan, dat dan weer wel, in zijn loopwagentje. Hij doet niets liever. Zitten lukt ook al vrij goed. Af en toe blijft hij al mooi overeind voor een paar tellen.
Hij stelt het ook heel erg goed in de crèche. In het begin had hij wat moeite om te slapen, maar dat lijkt helemaal van de baan.

Ah, en de zomervakantie is geboekt. Spanje ! Uiteraard !
We huren een huisje aan het strand, heerlijk ! Vliegtuigtickets geboekt en betaald. Voorschot op het huisje betaald ! Ik zou het liefst mijn koffers al beginnen pakken, want ik kijk er zó heel erg hard naar uit ! Eindelijk nog eens echt op vakantie.

2012: New Chapter

2012-01-07T16:56:00.000+01:00

We zijn gestart! En dan heb ik het niet alleen over het nieuwe jaar, maar uiteraard ook over die nieuwe job van mij.

De eerste werkweek werd afgerond met pintjes, bestaat er iets beters ? Zoals ze op Twitter zouden zeggen #ikdochtetnie.

En nu hoor ik jullie allemaal tegelijk "Wat doet ge nu eigenlijk ?" vragen. Awel, ik zal dat eens proberen uit te leggen. Ik werk nu als "Projectmedewerker" bij SBS SkillBuilderS te Nieuwerkerken (Aalst). Ik werk daar ondersteunend voor de afdeling(en) Outplacement en Recruitment & Selection. Iets helemaal anders dan vroeger dus. Een hele nieuwe wereld die voor me opengaat. Nog veel te leren, dat wel, maar het is allemaal zo verdomd interessant dat ik niet goed weet waar eerst te kijken of te luisteren. Ik werd al meteen meegenomen in het "Social Media"-projectje, wat uiteraard volledig mijn dada is. Ik kreeg al heel wat uitleg over de verschillende CAO's rond Outplacement, want mensenlief wat een regelgeving zeg. Enfin, tof tof tof !

Volgende week zal het echter de vuurdoop worden wat betreft de organisatie hier thuis. Tot nu was onze Lappi nog in verlof, dus speelde hij huisman en kok en babysit voor de kiendses. Vanaf maandag moet hij terug gaan werken, moet Nanique terug naar school en gaat Noaquín vier dagen per week naar de crèche. Ik had deze week dus alle tijd van de wereld om 's ochtends klaar te geraken. Dat zal vanaf nu wel wat anders worden. Daarbovenop gaat onze Lappi volgende week nog eens een weekje naar de veiling in Quimper (FR), en dan moet ik het hier helemaal alleen zien te rooien. Spannend !

En hoe is't met de kiendses ?
Zeer goed, dank u ! Nanique mag volgende dinsdag nog eens op controle naar het UZ te Gent. Ik ben wel benieuwd wat al die kine nu heeft opgeleverd. Wij zien wel vooruitgang, maar is dat effectief ook op de foto's te zien ? Ook wel een paar vragen voor de arts. Als ze moe wordt, begint ze opnieuw te waggelen, héél erg duidelijk zelfs. Ik wil ook graag een doorverwijzing vragen naar een radioloog om Noaquín eens deftig te laten screenen, wat alleen met een echo kan gebeuren. K&G deed wel al de klinische testen, maar ja, die hadden ze bij Nanique ook gedaan, en we weten ondertussen allemaal wel hoe dat verhaal geëindigd is. (grmbl!)
Noaquín is nog steeds zijn kleine, lieve, lachende zelve. Het blijft nog een baby, dus hij laat zich af en toe wel nog eens horen, maar meestal valt dat gewoon op te lossen met een boertje, een verse pamper of eten. Eigenlijk vooral eten... Hij is nu 5,5 maanden, en zou dus moeten rollen, maar daar is Laprudence #2 veel te tam voor. Laprudence #1 was dat ook. Hier wordt niet gerold...not in this family. Rechtopzitten (met steun) des te meer, en rechtstaan (uiteraard ook met steun) nog veel liever. Hij glundert helemaal als hij op zijn voetjes mag staan, voelt zich groot, en begint steevast te kirren van plezier. En roepen, daar zijn zowel #1 als #2 zéér sterk in ! Tegen elkaar op, hoe luider hoe liever.

Jullie kunnen het dus lezen. 2012 werd mooi ingezet. Houden zo !

2011: F*CK YOU !

2011-12-31T13:49:00.000+01:00

Zullen we eens van jaaroverzichtje doen ?
Een jaar geleden mocht ik de mooie aankondiging doen dat we een tweede baby in elkaar hadden geknutseld. Het werd dus voor mij een alcoholvrije overgang naar 2011, misschien de belangrijkste reden waarom het met de rest van het jaar niet meer goed is gekomen. Mooie vooruitzichten, dat wel. Zes maandjes werken en zes maandjes thuis, dat was de planning voor 2011. Het zou een mooi en vooral rustig jaartje worden.
Waar liep het verkeerd ?
- In Maart werd ik op de hoogte gebracht van het feit dat mijn baas het bedrijf zou verlaten
- Eveneens in Maart kregen we de boodschap dat Nanique's heup er toch erger aan toe was dan we dachten.
- In Juni werd Nanique geopereerd, gevolgd door een loodzware gipsperiode van 12 weken.
- In Juli moesten we afscheid nemen van Marraineke
- Van Oktober tot December leverden we twee keer per week een kine-gevecht met Nanique
- In November moesten we afscheid nemen van Opa. In November 2010 had ik ook al afscheid moeten nemen van memeke Poorter. Dat zijn dus wel drie grootouders op één jaar hé !

Het enige lichtpunt gedurende dit jaar was de geboorte van Noaquín, ons lachebekje nu, maar een heel klein beetje toch een huilbaby de eerste drie maanden. We moeten daar niet over liegen, mens dat kind heeft wat afgehuild! Tot hij eindelijk de juiste voeding kreeg, dan was het voorbij en werd hij ineens de lieve, lachende Noaquín die hij nu is.

Ik wil langs deze weg ook wel eens iedereen, alle vriendjes en vriendinnetjes, mama's, papa's, tantes en nonkels, meters en peters bedanken voor alle steun die we dit jaar van jullie kregen. Het voelde goed om te weten dat jullie er waren, ons vangnet. Alle lieve berichtjes en telefoontjes, alle bezoekjes en cadeautjes voor Nanique...ze hebben zoveel goedgemaakt.

Ik start 2012 alvast met nieuwe moed, én een nieuwe job. Spannend !

Tot slot:
Aan 2011...een welgemeende F*CK YOU ! Ik ben blij dat je voorbij bent, en nog veel blijer dat je nooit meer terugkeert ! Collega 2012 zal niet zoveel moeite moeten doen om beter te worden. Ik laat bij deze een t-shirt maken met opdruk "I SURVIVED 2011"

Quiz'tet 2012

2011-12-14T09:01:00.002+01:00

Het overgrote deel van mijnblogleeskindertjes zal het wel al weten. Eén keer per jaar, en dat steeds op devrijdag voor Valentijn, spelen we van quizke. Editie 2012 wordt al de vierdeeditie, mensen wat gaat dat toch snel.
Ik hoef u waarschijnlijk niet te vertellen dat daar een hoop voorbereiding aante pas komt. Honderd toffe vragen zoeken/verzinnen. Leuke, maar uitdagende,raadseltjes zien te vinden. Het is niet van de poes...
Het begon allemaal einde 2008, met de deelname aan de jaarlijkse quiz van de Gezinsbondhier in Oordegem. Ik vind dat wel tof zo eens meedoen, hoewel we er zelfmeestal niet echt veel van terechtbrengen. Ergens heb ik, na die quiz tussenpot en pint, het idee opgevat dat ik dat allemaal ook wel kan, zo'n quiz inelkaar steken. En blijkbaar had ik toch een beetje gelijk. De eerste editie, in2009, was meteen een schot in de roos. Café 't Lam Gods, op het dorp teOordegem, zat al voor de eerste editie afgeladen vol. Sindsdien is de quizalleen maar populairder geworden. Mede door het feit dat we geeninschrijvingsgeld vragen én dat iedereen toch naar huis gaat met een kleincadeautje, kunnen we alle deelnemers steeds gelukkig maken. Het heeft echterallemaal een beetje de neiging om uit z'n voegen te barsten. Het is en blijfteen caféquiz. We kunnen maximum 15 groepen van 5 personen plaatsen. We zoudenook de locatie kunnen wijzigen, om meer inschrijvingen aan te kunnen, maar danverliest het een beetje (of alle) charme.

Voor de editie 2012hebben we de inschrijvingen net geopend, en er zijn reeds 4 aanvragen binnen.Het streelt alleen maar mijn ego, ik moet daar eerlijk in zijn :D
Dus bij deze presenteer iku mijn derde baby:

Inschrijven kan nog altijd, en dat op drie manieren. In Café 't LamGods, bij ons Lieve. Via e-mail op nelekedepoorter@telenet.be.Of via de Facebookgroep van 't Lam Gods.
Vijftien groepen van maximum 5 personen. Op is op, volzet is volzet, dus snelzijn is de boodschap.

Back on track

2011-12-01T11:36:00.001+01:00

Van September geleden. Ik schrok zelf, echt waar. Waar is al die tijd naartoe ? En waarom heb ik niet eerder geschreven ? Wel, daar zijn een paar redenen voor:
1. De letter B hapert op onze laptop. Voor elk woord waarin die letter voorkomt, zit ik me mateloos te ergeren omdat ik die toets elfendertig keer moet indrukken vooraleer de letter ook effectief op het scherm verschijnt. Irritant, echt waar.
2. Januari komt steeds dichterbij, en de dag waarop ik terug moet gaan werken dus ook. Het besef dat ik binnenkort geen volledige dag meer bij mijn zoon kan zijn is ook aangekomen, waardoor ik dus nog weinig tijd wil vrijmaken voor andere dingen.
3. Sinds Nanique terug naar school gaat, heb ik een groot deel van de dag terug voor mezelf (en Noaquín), waardoor ik nu vlugger eens in de auto stap om "een toerke te doen".

Ondertussen is er wel terug vrij veel te vertellen hoor. Nanique betert elke keer. Ze kreeg bij de vorige consultatie in het UZ een 20-tal kine-sessies voorgeschreven. We zijn nu al over de helft daarvan, en het werpt wel degelijk zijn vruchten af. Haar evenwicht komt stilaan terug, haar linkerbeen lijkt steeds minder op die banaan van voorheen. Je ziet echter nog steeds dat daar iets is gebeurd, en dat zal nog wel wat tijd nodig hebben. Het zal er letterlijk moeten uitgroeien, met de hulp van haar steunzooltjes. De kine krijgt ze tweemaal per week. De eerste sessies verliepen vrij vlot, met dank ook aan de kinesist die meer dan 30 jaren ervaring heeft met kinderen. Maar...vanaf de derde week ongeveer, is Nanique zich beginnen verzetten. 't Is te zeggen: ze doet haar oefeningen wel hoor, maar meestal gaat dat gepaard met "bleitepisodes" van een half uur lang. Of ze is te moe, of haar benen doen pijn, of neen 't was haar keel die pijn deed, of neen ze heeft honger, of dorst, of ze moet naar toilet,... Heel vindingrijk telkens, die dochter van mij. En, o wonder, de kinesist doet zijn jas aan, is zelfs nog niet buiten, en al haar klachten zijn ineens verdwenen. Zomaar, floeps...weg ! Een mens wordt daar moe van. Maar kom, als we zien hoever ze er al mee gevorderd is, dan is het allemaal wel de moeite waard. Begin Januari moet ze terug op consultatie.

Noaquín groeit en bloeit ondertussen. Hij is een paar weken geleden gestart met groentenpapjes en een week nadien ook al met fruitpap. Het ene al met meer enthousiasme dan het andere, maar dat is bij die baby's wel meestal zo. De patatten worden altijd wel meer gesmaakt dan het fruit.
Hij lacht nog steeds naar alles wat beweegt. Als ik ermee buiten kom, en iemand hangt zich over de maxi cosi, krijg ik constant de opmerking: "Amaai, wat een vriendelijk baaske." Alsof ze hadden verwacht dat hij zou beginnen krijsen, waardoor ik me dan weer afvraag wat een mens bezielt om hun hoofd half in een maxi cosi te steken.
Hij begint nu ook luidop te lachen, heel zelden, en dat werkt zodanig in op mijn lachspieren dat een mens er op de duur ongelukken zou voor doen. De toeren die ik hier uitsteek om hem toch nog maar eens luidop te doen lachen...ik bespaar u de details.

Hiermee bent u nu terug een beetje up-to-date wat betreft mijn boeiende leventje. Ik beloof plechtig, en op mijn communiezieltje, dat ik niet meer zo lang zal wachten op terug te schrijven.

Blogstilte

2011-09-27T15:18:00.003+02:00

't Is hier een beetje stil geweest, I know. Ik heb dan ook heel weinig te vertellen. Ik kom niet buiten, weet u ? Ik kan wel urenlang doorgaan over een huilende baby en een waggelende kleuter, maar daar blijft het dan ook bij.
Nanique is nu ondertussen drie weken uit het gips. Zelfstandig stappen lukt nog niet, maar ze vordert wel elke dag. Haar ene been staat zo krom als een banaan, ze kan haar beide voetjes niet naast elkaar zetten. Ik leef voorlopig nog in de hoop dat dat goedkomt, met veel tijd een boterhammen. We wachten op de dag dat ze zelfstandig stapt, zodat ze terug naar school kan, wat haar ongetwijfeld heel veel deugd zal doen.
Noaquín heeft een paar moeilijke weken achter de rug. Het ventje huilde ganse dagen, van 's morgens tot 's avonds, zonder ophouden. Hij dook in elkaar van de krampjes. Maar dat is nu gelukkig ook terug voorbij. Hij slaapt wel al enige tijd de ganse nacht door. Van 23u tot ongeveer 7u, dus je hoort me niet klagen, dat is ooit bij Nanique wel anders geweest.
Zo, u bent terug op de hoogte van alles wat in mijn boeiende leventje gebeurt.
Of neen, toch niet, groot nieuws ! Ik heb afgelopen zondag mijn teen gebroken, en hij doet pijn en ziet er niet uit. Voila, nu bent u op de hoogte.

Centrum voor LeerlingenBelediging

2011-09-02T10:18:00.001+02:00

Eind April kwam Nanique thuis van school met een briefje van CLB dat er een medisch onderzoek aan zat te komen. Uiteraard samen met een vragenlijst vol standaardvragen die we moesten invullen. Begin Mei ging Nanique, samen met de andere kindjes van de klas, op bezoek bij de dokter. Aangezien ze sinds begin Juni niet meer op school is geweest, en de bevindingen van dit onderzoek per brief via school werden bezorgd, ontving ik deze resultaten pas begin deze week. Ik viel bijna achterover, met een driedubbele salto...
Volgens de metingen van Nanique's gewicht en grootte, wordt ze op de curve geplaatst onder "obesitas". U leest het goed...een vierjarige...gelabeled met "obesitas". Bovendien word ik doorverwezen naar de huisarts in verband met haar pijnlijke beentjes. Het arme schaap zou wel eens heupluxatie kunnen hebben...
Ik zal de verwensingen en scheldwoorden die toen in me opkwamen hier maar niet neerschrijven. Ik besloot dat CLB eens een briefje te schrijven:

Geachte Mevrouw ...,

Aangezien Nanique sinds begin Juni niet meer op school is geweest, ontving ik uw brief met de bevindingen van het medisch onderzoek d.d. 03/05/2011 pas gisteren.

Op 08/06/2011 werd Nanique geopereerd aan de linkerheup. Na onderzoek bij de orthopedist werd bij haar heupluxatie vastgesteld. Drie jaar te laat, zo bleek. Sta mij toe u even de historie uit te leggen.

Nanique begon te stappen toen ze 13 maanden was. Mooi op tijd, maar deed dat vanaf het begin met een waggelpas. Instanties zoals K&G hebben nooit oren gehad naar mijn vraag of dat wel normaal was. “Ach, dat groeit er wel uit.” of: “Maar dat is de omdat ze een pamper draagt.” of: “Kinderen op die leeftijd groeien nog niet symmetrisch, dat is normaal dat ze waggelt.” Ik bleef echter doorvragen. De huisarts, de kinderarts,…iedereen bleek er vrij gerust in te zijn, behalve ik, de mama. Had iemand me gedurende die periode gewoon doorgestuurd naar een orthopedist, of een radioloog, om foto’s te laten nemen, er was ons veel miserie gespaard gebleven.
Begin dit jaar werd het duidelijk dat Nanique pijn had in de beentjes. Ze rende niet meer, maar huppelde, en begon op de tenen te lopen om de druk van haar heup te halen. Na die tekenen ben ik op eigen houtje naar een orthopedist gestapt. Toen de foto’s genomen waren, werd vrij duidelijk hoe serieus de situatie was. Nanique heeft zo’n drie jaar rondgelopen met een heup uit de kom, waardoor haar gewricht duchtig afgesleten was. Er kon geen sprake meer zijn van “terug inklikken” van haar heup, Nanique had gewoon te weinig heupkom over door slijtage. De enige optie was haar heupkom door te snijden, te herpositioneren, vast te zetten met naalden en de plaats ertussen op te vullen met greffe, wat ook gebeurde. Het verdict: een operatie, 9 weken bekkenbeengips, 4 weken “broomsticks”. Er zijn leukere dingen voor een kind van bijna 4 jaar, om haar zomervakantie door te brengen. Sta me dus toe dat ik vrij cynisch reageer op uw opmerking om de huisarts te raadplegen in verband met de pijn in haar beentjes. Nanique zit nog steeds in het gips, haar laatste week. Op dinsdag 6 September mag haar gips er af en kan het kind nog eventjes genieten van een korte vakantie aan zee. Van zodra ze sterk genoeg terug op de beentjes staat, mag ze van ons terug naar school, wat begin Oktober zal zijn.

Sta me eveneens toe dat ik me vragen stel bij uw metingen van haar gewicht en haar gestalte. Voor haar operatie, op 08/06/2011, woog Nanique 18kg en mat ze 98cm. Op die cijfers werd ook haar verdoving berekend, en laat me nu meer vertrouwen hebben in de artsen van het UZ Gent, dan in de artsen van uw instantie, welke ik nooit heb ontmoet. Met die cijfers, komt haar BMI op 18,7, wat haar op de curve bij “overgewicht” zou plaatsen in plaats van bij “obesitas”. Dit blijven echter maar curves, en cijfers. Nanique is een gezonde kleuter van 4 jaar. Ze eet heel graag groenten en fruit, en uiteraard zoals elke kleuter, al graag eens een snoepje of een koekje. Nanique drinkt geen frisdranken, maar enkel water en ’s avonds melk. Ze is ook niet van de grootste, dus we verwachten binnenkort een kleine groeispurt, wat haar BMI ook naar beneden zal halen.

U voegde een brief toe welke dient ingevuld te worden door de huisarts, naar waar u me doorverwijst. Ik wil u bij deze laten weten dat u de brief niet ingevuld zal terug ontvangen, aangezien ik niet van plan ben om Nanique te laten behandelen voor haar zogenaamde “obesitas”. Ik ben niet van plan mijn 4-jarige op dieet te zetten of om haar in het hoofd te praten dat ze te dik is. Ik laat mijn kind zich op haar eigen tempo ontwikkelen, zonder haar enige complexen aan te praten. Ik kies er voor geen risico te lopen dat ze hierdoor een minderwaardigheidsgevoel krijgt en dit jaren met zich meedraagt. Ik laat mijn kind nog kind zijn zo lang het kan, ze heeft op dit moment genoeg te verwerken door de bovenvermelde miserie.

Met vriendelijke groeten,

De brief werd gisteren verstuurd, met een kopie naar de directrice van Nanique's school. Ik ben alvast benieuwd naar een eventuele reactie. U ook ?

Wordt hoogst waarschijnlijk vervolgd...

Kristal

2011-08-31T14:06:00.000+02:00

Wij zijn goe zot wij... Wie doet dat nu nog van tegenwoordig ? Vijftien jaren lang bij elkaar blijven, en dat dan nog plezant vinden ook. Wie, in godsnaam, haalt dat nu nog in zijn hoofd ? Awel, zoals ik zei...wij. Lappi en ik, ik en Lappi, wij zijn dit jaar vijftien jaren samen. En hoe dat allemaal begon ? Ah, wat dacht ge...in een zatte bui natuurlijk !
Vijftien jaren geleden, toen de dieren nog praatten, werd ik in augustus eindelijk 18 jaar ! Eindelijk volwassen, dacht ik. Bleek achteraf dat ik die status nooit zou behalen. Mijn ouders hadden hemel en aarde bewogen om me een verrassingsfeest te bezorgen (let op de 2 r'en aub), en mijn vrienden hadden het lumineuze idee opgedaan om me een hond cadeau te doen. Dit laatste tot allergrote ergernis van Mr.papa, want er was al een hond in huis. Tot overmaat van ramp kozen die vrienden voor een hyperkinetisch en karaktergestoord exemplaar, een Jack Russel, Bert gedoopt. Maar bon, dat doet nu weinig ter zake.
Op die verrassingsfuif was er uiteraard ook een DJ...onze Lappi, die toen de jeugdige leeftijd van 20 had bereikt. Puur toeval hoor, want eigenlijk zou een andere DJ draaien, maar die had hem opgebeld om zich te laten vervangen, waarschijnlijk wegens interessantere fuiven dan die van mij.
Om een lang verhaal kort te maken: volop ambiance een ganse avond. Hapjes en drankjes à volonté, want als die ouders van mij iets doen, dan doen ze dat uiteraard uitstekend ! Als kers op de taart, een grote verrassingstaart. Een ijstaart dan nog, maar dan met perziken in plaats van kersen, en die perziken bleken ook een beetje bevroren.
Ik, met een lijf vol bier, en een bord vol taart (mét bevroren perzik), en mijn hond op de arm (die een grote gele strik omgebonden had gekregen voor de gelegenheid), achter de draaitafel om een liedje aan te vragen en een beetje halfzat te klagen over die verdomde bevroren perzik. En toen viel hij me op...den DJ...de Lappi.
Op het einde van de avond werden nummers uitgewisseld, en de dag nadien had ik al een telefoontje. Wat ik toen niet wist is dat Lappi, net voor hij naar mij belde, zijn toenmalige vriendin had laten weten "dat het toch niet zou lukken".
Enfin, de zaterdag nadien, op 29 augustus 2006, werd er afgesproken om iets te gaan drinken. In een plotse regenbui werden we beiden kleddernat, waardoor ik hem wel moest mee naar binnen vragen. Ik wilde niet dat hij zich op zijn brommerke een longontsteking opdeed, en ik daar dan verantwoordelijk zou voor zijn. Hij is die avond letterlijk blijven plakken, en hangt vijftien jaren later nog steeds aan mij vast.
De liefde...ondertussen bevestigd met twee fantastisch mooie kinderen. En gij nu !

Reflux

2011-08-26T11:02:00.000+02:00

't Is de babyziekte van de eeuw, die reflux. Ik hoor nog weinig verhaaltjes over baby's die er geen last van hebben. En niet alleen baby's trouwens, de reclames van alle maagzuurwerende medicijntjes indachtig.
Nanique had er zwaar last van. Spijtig genoeg werd het bij haar pas herkend na drie maanden, met een ontstoken slokdarm als gevolg en een paar maanden Zantac voor elke voeding. Over het feit dat wij ondertussen oververmoeid waren van de vele huilbuien zwijg ik, en over de inbreng van K&G begin ik al helemaal niet meer. Bij Nanique was het echter overduidelijk. Na haar fles, kwam de halve inhoud gewoon terug, weliswaar meestal met de kracht van een hogedrukreiniger (I kid you not!).
Bij Noaquín is het andere koek, die geeft geen melk terug, hij zou maar honger lijden...ah ja. Neen, hij ligt het maagzuur gewoon constant weg te slikken, tutert zich de pleuris en hikt zich te pletter. Wat ik aanvankelijk nog aanzag als darmkrampjes, waren uiteindelijk maagkrampen. Verborgen reflux noemen ze dat dan. Terwijl hij nu zo'n 120ml melk krijgt, 6 keer per dag (dus om de vier uren), was hij na drie uren meestal al niet meer te houden. Honger, honger, honger,...Bolle Gijs had altijd honger, dachten we. We waren al overgeschakeld op een meer verzadigend melkpoeder, zonder veel succes. Bolle Gijs had echter geen honger, maar wilde drinken om het maagzuur weg te slikken.
Jongetjes zijn sowieso al vatbaarder voor reflux, dus ik hield er wel rekening mee dat het kon gebeuren. Ik dacht echter niet dat het na vijf weken nog kon opduiken. Maar goed, we hebben de symptomen heel vlug herkend, pleegden een telefoontje naar de kinderarts en kregen de raad om een lepeltje Gaviscon aan zijn flesjes toe te voegen. De brandweermannetjes doen blijkbaar wel hun werk. Noaquín is terug rustig na een fles, hikt minder en heeft weinig of geen last meer van krampen. Hij laat nu 's nachts terug 5 à 7 uren tussen zijn flessen. Tof, inderdaad, en ik wil niet klagen hoor, maar het blijft vermoeiend.
Nanique is nu wat meer mobiel, kan in haar rolstoeltje het ganse huis doorkruisen, maar moet wel nog steeds overal in- op- of aangezet worden. Ik hef me dus ganse dagen door een lumbago. Van bed in de rolstoel, van rolstoel in de zetel, van de zetel op haar potje, van haar potje terug in bed,... En ondertussen kwebbelt zij er lustig op los. Geen vijf minuten staat die kwebbel van haar stil. De meest onvoorstelbare zaken komen uit die vierjarige haar mond, en waar ze het allemaal haalt is me een raadsel. Ze heeft de afgelopen maanden teveel tv gekeken, laat ik het daarop houden. Ze kent haar dvd's vanbuiten, van voor naar achter en omgekeerd. Ze zingt de musical van "Het sprookjesbos" gewoon mee, en wij dus ondertussen ook. Het is voor ons ondertussen een mantra geworden: "Nog twee weken, nog twee weken, nog twee weken,..."
En dan een weekje naar zee !

Aftellen...alweer...

2011-08-06T12:40:00.002+02:00

't Is een beetje alsof wij hier niets anders doen dan aftellen, 't is waar. Aftellen naar Nanique's operatie, naar Noaquín's geboorte,... Deze keer tellen we af naar dinsdag 9 augustus. Grote dag voor Nanique, want dan mag er een stukje van haar gips al af, meer bepaald het bekkengedeelte. En laat me nu heel eerlijk wezen, ik zal wreed content zijn. Om verschillende redenen.
De verveling begint lichtjes toe te slaan bij Nanique, ze ligt ondertussen al bijna negen weken plat in haar bed en er zijn maar zoveel dingen die je vanuit die positie kan doen: tv kijken, wii spelen, sprookjes beluisteren, boekjes bekijken,... Het enige wat de afgelopen 9 weken hebben opgeleverd is dat ze er verbaal nog maar eens sterk op vooruit is gegaan, alsof dat nodig was. Ze telt ondertussen bijna foutloos tot tien in het Engels (thanks to Dora), wat voor een vierjarige mijns insziens niet slecht is. In het Frans blijft ze voorlopig nog steken op zes (un, deux, trois, quatre, cinq, sosies,...). Ze heeft zich ondertussen ook geperfectioneerd in het tegenspreken, en hoe... Maar goed, je kan het haar moeilijk kwalijk nemen, want dat is ook de enige manier voor haar om zich te verweren. En zoals we steeds maar zeggen: je zou ons daar eens negen weken moeten leggen, het zou al veel vroeger verkeerd gaan denk ik.
De tweede reden waarom ik zo blij zal zijn is dat het bekkendeelte achteraan haar gips ondertussen niet zo'n fijne geurtjes verspreid. Degoutant en walgelijk en zo van die dingen, echt waar. Maar ook daar kunnen we niets aan doen. Het kind is in negen weken niet meer deftig gewassen. We moeten ons behelpen met een waskommetje met water en zeep, maar enkel haar bovenlichaam is deftig bereikbaar. Neem daar nog bij dat alles terug in pampers moet gebeuren. De dag dat ze volledig uit haar gips wordt bevrijd (6 september, en ja, we tellen af...) laat ik haar een halve dag weken in het bad en wordt er een volledige fles mustela opgebruikt.
We kunnen stilletjesaan ook terug kleine uitstapjes plannen. Een dagje naar zee volgende week, als dat lukt met haar rolstoeltje, we zien wel. Het zou alvast een welkome afwisseling zijn, zowel voor haar als voor ons. Gewoon eens buiten komen, het hoeft niet ver te zijn, en niet lang te duren, maar buitenlucht, man man man...
Nadien nog vier weekjes (we zouden misschien eens kunnen aftellen dan?) en dan kunnen we met z'n allen een weekje naar zee. We hopen dan uiteraard op een zalig weertje, zodat ze nog eens van het strand kan genieten, en kan ravotten (liefst zonder iets te breken, want dat wordt nu onze volgende nachtmerrie).
Moeder (ikke dus) kijkt er alvast zodanig naar uit dat ze al begonnen is met lijstjes maken (of dachten jullie dat ik dat had opgegeven?). Lijstjes dus, to do-lijstjes en lijstjes met wat er in de valies moet zitten en dan nog lijstjes met wat we zeker niet mogen vergeten... Mijn iPad is daar nu het geschikte slachtoffer van geworden, handig hoor, maar je moet het ding dan wel kunnen bevrijden uit de houdgreep van Lappi of Nanique.
Na de gipsperiode stoppen we echter eventjes met aftellen, want het gaat me allemaal veel te vlug. Noaquín is ondertussen al bijna drie weken oud, en als het zo'n vaart blijft gaan, moet ik heel binnenkort terug gaan werken. En laat me daar nu op dit moment nog absoluut geen zin in hebben.

Noaquín

2011-07-25T22:11:00.000+02:00

We zijn ondertussen al een weekje verder, maar ik heb nog geen tijd gevonden om hier een deftig stukje te posten. Twee kindjes, waarvan eentje in het gips, 't is een uitdaging om tegen 's avonds alles rond te krijgen. Maar het lukt, da's het belangrijkste.
Ik ben niet meteen van plan om gans mijn bevalling hier uit de doeken te doen, da's niet meteen gezellig, vooral niet voor jullie. Wat ik wel kan vertellen is dat het héél erg vlot is gegaan. Tussen thuis vertrekken en Noaquín die "floep" deed, zaten welgeteld 5 uurtjes. Zodanig vlot dat er geen tijd meer was voor een epidurale verdoving, hoewel ik er wel om gevraagd had...trust me ! Maar goed, zonder dus. Ik was nadien al lang tevreden dat ik niet gans de materniteit bij elkaar had geroepen, en was er bovendien van overtuigd dat Lappi's arm zwart, blauw, groen en geel was genepen.
Kwart voor één 's nachts zijn de vliezen gebroken, en rond 03u00 mocht ik terug naar een gewone kamer, want ik moest 24 uur afwachten of alles vanzelf op gang zou komen. Tegen 04u00 ben ik terug mogen verhuizen naar de arbeidskamer, met om de 2 minuten een vloedgolf aan weeën en ongeveer 1 cm ontsluiting. Tegen 05u00 zo'n 3 cm, dus het bleek wel vrij vlot te gaan. Toch vroeg ik een epidurale, want in principe zou het nog zo'n 7 uren gaan duren, als je rekent op 1 cm per uur. De vroedman ging dus een baxter halen met vocht, om bloeddrukdaling van de epidurale te vermijden. Tegen 05u15 kwam hij terug en begon alles klaar te maken om de naald in mijn arm te steken, nadien zou hij de anesthesist oproepen. De naald zat nog niet half in mijn arm, toen ik hem liet weten dat daar precies toch nu al iets uit wilde. Na onderzoek door de gyn bleek ik op een kwartiertje tijd naar volledige ontsluiting te zijn gegaan. Tegen 05u30 was alles in gereedheid gebracht voor de bevalling. Drie weeën later was Noaquín er.
Ik had op voorhand een kinderarts gevraagd om zeker te zijn dat alle heupen wel degelijk IN de kom zaten en dat er geen gebroken sleutelbenen waren, wat bij Nanique wel het geval was. Noaquín kreeg zijn eerste 9/10, want hij had een klein beetje blauwe handjes, maar dat was alles.
Ik kreeg meteen groen licht om de dag nadien het ziekenhuis te verlaten, vooral zonder die epidurale verdoving, wat een snel herstel toch wel bevorderde. Ik moest alleen nog afwachten wat de kinderarts zou zeggen. Ze wilden hem toch graag minstens 24 uren opvolgen vooraleer hij uit het ziekenhuis werd ontslagen. Om zeker te zijn dat hij goed dronk e.d. Op dinsdagmiddag zijn wel naar huis gekomen, bij de fiere grote zus, die uitkeek naar broer's thuiskomst.
Zoals al gezegd, zijn we ondertussen alweer een week verder. Noaquín doet het goed. Hij verloor de eerste dagen nog een klein beetje gewicht, zoals elke baby, maar is ondertussen al terug 130 gr bijgekomen. Hij drink vlot zijn flesjes leeg, en slaapt in blokjes van vier uren. De eerste nachten waren terug een aanpassing, het is voor ons tenslotte al vier jaar geleden dat er nog een baby in huis was. Ook, aangezien we zo vroeg thuis waren, moest bij Noaquín alles nog goed op gang komen. Hij had de eerste dagen wat last van zijn darmpjes, maar dat is ondertussen ook al voorbij.
Je hoort ons dus allerminst klagen.
Vanavond nog zijn we op controle gegaan bij de kinderarts, gewoon als opvolging. Hij werd letterlijk "perfect" verklaard. Binnen een viertal weekjes gaan we terug op controle.

Dat was het, in het kort, en nu terug babytijd ;)

Le nouveau Laprudence est arrivé

2011-07-21T11:07:00.000+02:00

Noaquín Laprudence

18 Juli 2011 om 05u42

51 cm en 2,970 kg

Zwangerschapsverlof: Week 2

2011-07-11T10:14:00.001+02:00

De eerste week zit er al weer op, maar ik moet zeggen dat het deugd heeft gedaan. Ik voel me uitgerust, wat al een goeie zaak is. Nanique’s nachten worden ook steeds langer. We kunnen echt niet meer klagen. Ze gaat uiteraard mee slapen met ons, wat meestal pas rond 23u is, maar ze slaapt een gat in de ochtend, meestal tot 8u30 of zelfs langer. Heel erg welkom, want het kan elke dag gedaan zijn. Dan moeten we er terug uit om broer zijn flesje te geven.
Vrijdag had ik nog eens een afspraak bij de gyn. Alles dik in orde, maar nog potdicht, terwijl ik toch al op een cm of misschien zelfs twee had gehoopt. De harde buiken en de krampjes waren de schuldige voor die verwachtingen. Ondertussen zijn ook die veel verminderd, de krampjes dan vooral. Harde buiken komen en gaan. Dat zal ook allemaal wel te maken hebben met het feit dat ik nu inderdaad wat meer uitgerust ben. Maar toch…de verzorging van Nanique wordt er voor mij alleen maar moeilijker op. Haar oppakken lukt nu helemaal niet meer. Haar op haar buik draaien nog net wel.
Morgen gaan we voor de eerste keer terug op consultatie bij Dr. Plasschaert. Ziekenvervoer werd geregeld, dus Nanique mag opnieuw met de '”grote auto” naar het ziekenhuis. Ze gaat de dokter eens zeggen dat ze het helemaal niet leuk vindt in die gips en dat hij van haar “knoopje” (draadjes) moet blijven want dat dat wel vanzelf zal weggaan.
Er zal eerst een heupfoto genomen worden, en nadien gaan we die foto bespreken bij de dokter. We hopen dus op goed nieuws, dat alles goed zit en goed geneest.
Binnen vier weken, op 9 augustus, mag haar bekkengips eraf. De rolwagen is al gereserveerd, waardoor Nanique terug een stukje mobiliteit zal bij krijgen. We kunnen dan al eens gaan wandelen, terug buiten…wat kijken we daar naar uit !
Deze week is ook de laatste werkweek voor Lappi. Als ik het volhou tot vrijdagavond, dan kan hij genieten van vier weken verlof (incl. vaderschapsverlof) en is hij thuis tot 16 augustus. Hij is er ook niet rouwig om. Deze week heeft hij morgen wel al een dagje verlof, om mee te gaan bij de dokter, en werkt hij donderdag nog een dagje thuis.
Voor de rest houden we ons wel bezig. Wassen, strijken, opruimen,…en herbeginnen.

‘t Zijn nog eens de laatste

2011-06-28T09:03:00.001+02:00

Een paar posts geleden waren het Nanique’s laatste schooldagen. Nu zijn we toegekomen aan mijn laatste werkdagen. Het enige verschil, Nanique moet mid September terug naar school, ik ga dit jaar niet meer terug naar kantoor. Zes maanden thuis ! Lezen jullie dit goed ? Al een beetje jaloers ? ZES, de volle ZES maanden verlof !
Dus, bij deze is zoonlief ook nog eens gewaarschuwd. Vrijdagnamiddag om 16u00 krijgt hij groen licht, vanaf dan mag hij komen.
Ondertussen hebben we de + 30° er ook opzitten, en de warmste nacht van dit jaar zal dan ook hopelijk gepasseerd zijn. Zelfs de ventilator bracht geen soelaas. Lappi is uit pure miserie beneden in de living gaan slapen.
Ikzelf liep er gisteren bij als de vrouwelijke versie van Onslow. Alles plakte aan mijn lijf, ik kon niets verdragen en nog minder doen. Een wasmachine insteken resulteerde in vijf minuten gepuf en gezucht, alsof er te weinig zuurstof in de lucht zat. In de living bleven alle rolluiken naar beneden om de warmte buiten te houden. Toch lag Nanique te baden in haar bed, ocharme.
Ondertussen hebben we ook nog de tijd gevonden om een klein valiesje klaar te zetten. Slaapkleedjes en babykleertjes zitten er al in. Op het laatste moment moet er dan nog net de toiletzak in en we kunnen vertrekken. De parkwieg werd in elkaar gestoken, het bedje staat klaar boven. Nu nog enkel de parkhemel, de parkrand en de lakentjes wassen en strijken, en dan zijn we er. Hopelijk kan ik daarmee wachten tot volgend weekend, want dat gaat in de loop van deze week absoluut niet meer lukken.
Ik moet er ook nog aan denken om ziekenvervoer te regelen voor Nanique’s volgende bezoek aan de orthopedist, en om een rolwagen te bestellen voor augustus. Van zodra het bekkengedeelte van haar gips weg is, denk ik dat dat de beste oplossing zal zijn om haar wat mobiliteit terug te geven.
Alé, hop, we beginnen er best eens aan…

Mag ik eventjes klagen ?

2011-06-21T18:36:00.001+02:00

‘t Is eigenlijk geen vraag. Dit is mijn blog, dus ik mag…neh !

Nanique doet dat super, dus het voelt een beetje raar aan om toch nog te klagen. Maar er zijn zo van die dagen, en ik heb er wel meer de laatste tijd…
Het is zwaar, vooral fysiek dan, om een ganse dag voor haar te zorgen. Ze heeft geen pijn meer, neemt geen pijnstillers meer, wordt steeds mobieler (in de mate van het mogelijke), en eist dus steeds meer aandacht. Het kind heeft uiteraard meer dan gelijk, ze ligt daar maar te liggen en wil natuurlijk af en toe een beetje afwisseling. Van bed naar de zetel, van de zetel terug naar het bed, eens op haar buik, dan terug op haar rug. Uiteraard heeft ze tussen al deze verhuisbewegingen ook wel eens dorst of honger, of “snoepgoesting”. We zijn dus eigenlijk gewoon een ganse dag in de weer om haar op haar wenken te bedienen. En ze heeft ook geen geduld, als ze dorst heeft, dan kan dat geen minuut wachten, die beker moet er binnen de dertig seconden staan. Ze kan ook niet zelfstandig naar toilet uiteraard, en wil helemaal niet constant met een pamper in bed liggen, dus ze moet telkens roepen als ze naar toilet moet gaan. Opnieuw heffen en trekken om die pamper in haar gips te krijgen, en vijf minuutjes nadien terug hetzelfde scenario.

En ze droomt nog steeds enorm. Zou dat op de één of de andere manier kunnen verholpen worden ? Ze herbeleeft volledige ziekenhuisscènes in haar slaap, zonder overdrijven. Dat zorgt nog steeds voor onderbroken nachten, héél erg onderbroken nachten. En dus voor vermoeidheid bij ons (vooral bij mij dan). De ene is al beter dan de andere, maar op de twee weken dat ze nu thuis is, heeft ze nog maar één nacht volledig doorgeslapen.

Ons leven heeft zich de laatste weken beperkt tot onze woonkamer, alles gebeurt daar. Dat kan je ook lezen als: het is er één grote puinhoop. Alles staat vol, momenteel nog één hoekje vrij, waar binnenkort de parkwieg moet komen.

Nog anderhalve week werken, en dan gaat mijn zwangerschapsverlof in. Ik krijg echter steeds meer last van krampjes en oefenweetjes, dus ik kan alleen maar hopen dat ik het nog wat kan volhouden. ‘t Zal de combinatie wel zijn. Overdag moet ik Nanique heffen en trekken, ‘s nachts kan ik niet zo goed meer uitrusten. Tijdens de reeds onderbroken nachten, moet ik er trouwens nog eens elfendertig keer uit om naar het toilet te gaan. Als het aan mij zou liggen, dan was dit mijn laatste week, en breide ik een paar extra dagen verlof aan mijn zwangerschapsverlof. Maar dat kan helaas niet. Alles is mooi uitgerekend tot het einde van het jaar, alle verlofdagen e.d. heb ik nodig om tot eind dit jaar thuis te blijven. Ik zal dus nog eventjes moeten doorbijten…

Ziekenhuisverblijf – Deel 2

2011-06-11T14:28:00.001+02:00

Woensdagavond bleef Lappi in het ziekenhuis slapen. Het beloofde geen prettige nacht voor hem te worden, ze had de dag van de operatie sowieso al veel geslapen. Bovendien had ze nog veel pijn en droomde enorm. Het kind had heel wat te verwerken in haar slaap, alle nieuwe indrukken, alle mensen en alle aandacht. Lappi heeft die nacht niet veel geslapen en dat was eraan te merken toen ik donderdagmiddag terug in K6 aankwam. Hij liep er een beetje bij zoals een levend lijk.

Ik was ‘s ochtends thuis gebleven, om alles in orde te brengen voor de levering van het ziekenhuisbed. Bovendien kwam de behanger en moest ik diene mens ook binnenlaten. Ik ben dus pas rond de middag terug in het UZ aangekomen, en besliste wijselijk om die nacht te blijven slapen in Lappi’s plaats. Hij zat er compleet door.

‘s Ochtends werd Nanique naar de gipskamer gebracht om haar gips aan te passen. Er bleek echter weinig mogelijkheid. Ze hebben de randen aan haar buik afgeplakt met een soort wattentape, zodat die minder in haar buik sneed. De rugkant konden ze nog niet afwerken, daarvoor was het Nanique te pijnlijk. In de namiddag zou ze ook nog een heupfoto krijgen.

Nanique was heel erg huilerig die dag. Bij de minste verzorging die ze kreeg van de verpleegsters vroeg ze meteen: “Ga je mij nu aub met rust laten ?” Ze kon het niet zo goed verdragen. Ook haar gips moest volledig bedekt worden met haar dekentje. Enkel mama en papa mochten haar pamper verversen, alle andere mochten niet kijken.

Ze kreeg die ochtend bezoek van de Cliniclowns, wat haar gedachten wat verzette. In de namiddag kreeg ze wat bezoek, en uiteraard veel cadeaus. Kort na de middag kwam er een juf langs, die een uurtje met Nanique bezig is geweest. Ze knutselden een klein cadeautje voor vaderdag, ze mocht schilderen (en hing uiteraard nadien vol verf), kleuren, knippen en plakken. Voor zover dat allemaal lukt vanuit haar liggende positie. De juf had een piercing in haar onderlip. Nanique keek haar aan en zei: “Uw dingske zit verkeerd, dat moet in uw oren.” De juf schaterde het uit natuurlijk. Haar humor is ze al die dagen nooit verloren trouwens, gelukkig. Hoeveel pijn ze ook had, ze zweeg niet, ook niet tegen de dokters of de verpleegsters.

Eten deed ze nog niet veel. Drinken wel, water dan vooral. In alle andere dingen bleek ze weinig zin te hebben. Geen koekjes, geen snoepjes. Een droog sneetje brood was meer dan genoeg als ontbijt, er hoefde geen choco op. ‘s Middags at ze een klein beetje vlees met worteltjes, ‘s avonds at ze bijna niets. In de namiddag haalden ze haar infuus weg, waardoor ze wel voldoende moest blijven drinken. Dat bleek geen probleem.

Donderdagnacht bleef ik slapen in het ziekenhuis, hopende dat het de laatste nacht was. Zelfs ík begon me daar ziek te voelen. Ze laten je geen moment met rust. Ze werd drie keer wakker gemaakt, om haar koorts te meten (die ze nooit heeft had), om haar bloeddruk te meten (die altijd al perfect was geweest), om haar pamper te verversen (terwijl die niet nat was). Allemaal met hele goede bedoelingen hoor, maar toch…een beetje onnodig soms. Ze kreeg telkens ook een dosis pijnstillers toegediend, wat er gelukkig wel voor zorgde dat ze vlug terug in slaap lag. Ik heb die nacht in blokjes van twee uren geslapen, met wakkere periodes van ongeveer een half uurtje. Doodgelukkig dat Nanique om 6u30 op me riep om te vragen of ik al wakker was.

Er was ons van bij het begin gezegd dat Nanique op vrijdag naar huis zou mogen. In de ontwaakkamer echter, liet de chirurg het woordje “zaterdag” vallen, waardoor ik al vlug op mijn achterpoten ging staan. Donderdag werd afgesproken om te zien hoe ze het op vrijdagochtend zou doen en dan te beslissen.
Rond 10u werd ze op vrijdag nog eens opgehaald en naar de gipskamer gebracht om haar rugkant af te werken met tape. Daarvoor moesten ze haar op haar buik draaien, waardoor Nanique het uitkermde van de pijn. De wonde aan haar bekken werd op die manier helemaal tegen het gips geduwd, wat grandioos pijn deed. Gelukkig duurde het niet lang, mede met hulp van haar chirurg. Toen we nadien terug op de kamer kwamen, werd gemeld dat haar vervoer besteld was voor die namiddag. Tussen 14u30 en 15u00 zou een ambulance haar naar huis brengen. Liggend vervoer was nodig, want Nanique kan onmogelijk op een achterbank van een auto of iets dergelijks. We begonnen dus met groot plezier haar kamertje op te ruimen, de reistassen terug te vullen. De mensen van het vervoer waren er al een uurtje vroeger. Leuk !

Thuis was het eventjes zoeken. Wat zetten we best waar ? Hoe pakken we dit best aan ? Waar staan we best wanneer de wat doen ? Het heeft niet lang geduurd of zowel wij als Nanique hadden onze draai al gevonden. Nanique werd meteen een ander kind, terug haar eigen zelve. Ze was thuis, met haar klein “Wiske” bij haar in bed, onder haar eigen lakentjes,…het deed wonderen. We kregen al vlug weer wat bezoek in huis, zelfs Jufke Isabel, van de eerste kleuterklas was er al die namiddag.

Lappi reed ook nog vlug naar de apotheek. Met het lange weekend in zicht, wilde ik vooral voorkomen dat we zonder medicijnen zouden vallen.
Er werden die avond frietjes gehaald en rond 21u30 was het tijd voor haar laatste dosis pijnstillers, waarna ze het al vlug opgaf en in slaap viel. Tien minuten nadien volgde ik. Lappi stuurde me een beetje belerend naar boven. Ik heb hem zelfs niet meer naar boven horen komen, zo vast sliep ik meteen. De babyfoon stond naast ons bed en Lappi hield nachtwacht. Hij is een viertal keren uit zijn bed moeten komen. Rond 4u30 kreeg ze een nieuwe dosis pijnstillers, nadien sliep ze nog door tot 6u30. Lappi is naar beneden gekomen en liet mij uitslapen. Vanavond wisselen we om, ik hou nachtwacht en sta morgenochtend op.

De pijn blijft voorlopig nog een constante. Ze kan al langere periodes zonder pijnstillers, wat er sowieso op duidt dat ze geneest. Ze heeft echter een enorme schrik voor de pijn. Pampers verversen, haar een andere positie geven in het bed,…van zodra ze aan de pijn denkt, schiet ze in paniek. Ze droomt ook enorm ‘s nachts, roept het soms uit: “Laat mijn been met rust” of “Neen, laat mij liggen!”. Ze verwerkt alles wat er gebeurde, wat haar dus ferme nachtmerries oplevert, maar dat gaat ook wel over. Alles op z’n tijd.

Het dient echter wel eens gezegd te worden. Ons Nanique is een kranige tante. Ze heeft zich heel erg flink gehouden gedurende deze week, wat er volgens mij ook zal voor zorgen dat ze vlug terug de oude zal zijn.

Ziekenhuisverblijf – Deel 1

2011-06-08T22:37:00.003+02:00

We zijn gisteren rond 15u thuis vertrokken, want Nanique moest zeker voor 16u ingeschreven zijn op de afdeling Pediatrie. Het is maar een kwartiertje rijden naar het UZ, dus we waren ruim op tijd, ware het niet dat “Marieke” van de inschrijvingen het nodig vond om een half uur op zich te laten wachten. Toen we uiteindelijk toch ingeschreven geraakten, konden we naar boven trekken, naar de afdeling “short stay”, en kregen we kamertje 5 aangeduid.
Pediatrie in het UZ verhuist binnen enkele weken naar de nieuwe gebouwen van K12, en “oh boy” is dat niets te vroeg. Alles is oud, en daarmee is het gezegd. Maar goed, je hoort me niet klagen.
Nanique kreeg haar avondmaal voorgeschoteld, maar at vrij weinig. Nadien stopte ik haar nog in bad, want dat zou de komende weken helemaal niet meer mogelijk zijn. Na het bad duurde het nog een tijdje vooraleer ze in slaap geraakte. Rond 21u30 gaf ze de strijd tegen de slaap op. Ik heb nog eventjes tv gekeken, maar heb een uurtje later toch beslist om de tv uit te zetten en ook wat slaap te proberen vatten. Geen prettige nacht gehad uiteraard, maar dat viel te verwachten.
Om 5u40 was Nanique al terug fris en monter. Ze dartelde de kamer nog rond, raar om daar nu aan terug te denken. Gewassen en kleertje aangedaan en om 6u40 was Lappi al terug ter plaatse. Om 7u15 werd ze door de verpleging opgehaald om naar het operatiekwartier te vertrekken. Wij volgden (ttz Lappi volgde, ik hobbelde achter), via de ondergrondse tunnels van het UZ, een stad op zich, naar K12 op de eerste verdieping. Daar moest ik afscheid nemen van haar. Ze zou in slaap gedaan worden met gas, wat voor mij te gevaarlijk zou zijn. Lappi dus mee het O.K. binnen. Hij werd omgetoverd tot smurf, Nanique mocht een kleurtje kiezen voor de ballen waar ze in moest ademen, en ze werd in slaap gedaan. Twee uurtjes later ongeveer zouden ze ons opbellen om bij haar te gaan in de ontwaakzaal.
Lappi en ik zijn in de cafetaria van K12 een koffie gaan drinken, een krant gaan kopen en terug naar haar kamertje in K6 gewandeld. We waren dan al een uurtje verder. Na nog een klein uurtje hielden we het niet meer uit en zijn we terug naar K12 gegaan om daar te gaan wachten.
Nanique is rustig wakker geworden. De operatie is goed verlopen. Er zitten nu twee naalden in haar heup die er binnen 6 maanden à 1 jaar terug uit zullen moeten. Haar infuus was héél slecht gestoken, in haar pols, waardoor er bij de minste beweging een alarmpje afging op de infuuspomp. Ze had meteen toen ze wakker werd vrij veel pijn en kreeg al vlug een extra dosis pijnstillers toegediend via het niet-werkende infuus. Na een uurtje op de ontwaakkamer, mocht Nanique terug naar K6. Een grote opluchting, want zo’n wachtzaal met allemaal toeter en bellen (letterlijk dan), ik kreeg het er van op mijn zenuwen.
Terug in K6 hebben ze wijselijk besloten haar infuus opnieuw te steken. In haar andere armpje en in de binnenkant van haar ellenboog. Geen alarmpjes meer….zàààlig. Ze bleef af en aan in slaap vallen. Bij het wakker worden bleef ze telkens klagen van de pijn. De pijnbestrijding zal de komende dagen trouwens prioriteit nummer 1 zijn.
Rond 16u vroeg ze om water, ze had wat last van haar keel. De dokter vond het echter nog wat vroeg, en kwam eventjes bij haar om naar haar luchtwegen te luisteren. De bovenste luchtwegen bleken opgezwollen, waardoor ze het wat moeilijker had om te ademen, en daarom had ze waarschijnlijk ook dat droge gevoel in haar mond. Ze kreeg een rondje aerosol, iets wat ze nog nooit had gehad en waarvan ze zich de pleuris schrok. Niet lang na de aerosol is al het slijm eruit gekomen, tot grote paniek van Nanique zelf. Ze was er danig van onder de indruk. Maar dat heeft uiteindelijk wel heel goed geholpen, want pas nadien begon ze te vragen om eten. Ze heeft 3/4 van een sandwich opgegeten en wat melk gedronken. Alles bleef binnen. Alweer een overwinning. Ze hebben haar wat anders gepositioneerd in bed, met een kussen onder haar bekken, want de gips spant enorm aan haar buik. Zonder eten had ze er weinig last van, maar van zodra ze aan het broodje begon te knabbelen, begon ze daarover te klagen. De gips moet morgen nagekeken worden en eventueel wat aangepast rond haar middel. Hij zit nu echt veel te strak.
Morgen krijgt ze al een eerste heupfoto ter opvolging en nadien zal ze naar de gipskamer gebracht worden om een paar kleine aanpassingen te doen. Ik hoop er op dat dit de zwaarste dag voor haar was, alhoewel het besef dat ze weinig of niet kan bewegen eigenlijk pas morgen zal komen, als ze helemaal helder is.
Ik wil jullie een foto van haar gips niet onthouden. Zo moet Nanique de komende acht weken zien door te komen, hopelijk mits nog een paar aanpassingen morgen.

Nanique‘s conclusie voor vandaag: “Mama ? Vandaag was niet zo’n plezante dag hé!”
Laat ons hopen dat het nu elke dag wat beter gaat. En dat ze vooral van die pijn afgeraakt.

‘t Zijn alle laatste

2011-06-01T10:39:00.001+02:00

We beginnen nu echt af te tellen, wat betreft Nanique dan toch. Haar laatste woensdag zonder gips, en dat voor 12 lange weken. Ik denk dat we goed voorbereid zijn, dat ik wel aan alles gedacht heb, maar dat zou natuurlijk wel eens dik kunnen tegenslaan. Ik kreeg afgelopen weekend ook te horen dat één been volledig (tot aan de enkel) zal worden ingegipst. Het andere been tot aan de knie. Oh boy !

Ik moet nu ook toegeven dat de schrik me stilaan om de keel slaat. Ik vloek, sakker en foeter me een weg door de dag. Ik krijg kleine paniekaanvalletjes als ik voorbij het volgende weekend denk, dus doe ik dat maar zo weinig mogelijk. Af en toe kan ik het echter niet helpen en floept het zomaar in mijn hoofd, gevolgd door nog meer gevloek, gesakker en gefoeter. En ik moet ergens nog aan een bedpan zien te geraken, bij de apotheek of in de thuiszorgwinkel…ergens.

Tot (bijna) overmaat van ramp kregen we gisteren ook nog eens te horen dat de schilder van de huisbaas volgende donderdag en vrijdag de kamers komt behangen. Fijn ! Perfect Timing guys. “Mijn planning zit voor de rest van de zomer vol”. Yeah right…d’onze anders nie zenne. We moeten nu ook nog eens tijd zien te vinden om elfendertig rollen behangpapier te gaan kiezen, wat – mij kennende – ook al niet zo’n simpele opdracht is. Mijn Time Management Skills worden hier echt tot op het bot getest. Resultaat is dus dat wij eigenlijk nog met moeite tijd hebben om te ademen. Al een chance dat dat redelijk automatisch gebeurt. En oh wat ben ik blij dat dit mijn laatste werkdag is tot mid Juni. Ik keer pas op 14 Juni terug naar kantoor, en dat maar voor 2,5 week. Nadien is’t gedaan voor zes maanden, en hoe graag ik mijn job ook doe, ik vind het een FANTASTISCH vooruitzicht.

En hoe zit het ondertussen met de baby ? Goed zeker ? Hij zit er alvast nog, da’s zo ongeveer het enige wat ik kan zeggen. Of hij al gedraaid is ? Geen idee, ik kan nie door mijn buik kijken, net zo min als jullie. Ik voel langs alle kanten schopjes, dus ik wil ook niet gaan speculeren waar meneer precies zit en in welke positie. En wat ik voordien had ingeschat als een poep, bleek op de echo een hoofd te zijn, dus ik waag me ook blijkbaar beter niet aan zo’n voorspellingen. Ik wacht de volgende echo af (17 Juni). Nadien kunnen we dan gaan panikeren over uitwendige draaipogingen en een eventuele keizersnede, gevolgd door de nodig dagen hospitalisatie.

What else ? Bwa, eigenlijk niets meer. Mijn nachten worden steeds korter. Enerzijds zal dat wel een manier zijn van Moeder Natuur om me stilaan voor te bereiden op de komende onderbroken nachten. Anderzijds is dat meestal een manier van Lappi om te bewijzen dat hij luider kan snurken dat een bronstige brulaap. Ik krijg dan ‘s morgens de vraag: “Zeg, hebt gij mij weeral stampen gegeven ? Mijn rug doet precies zo pijn.”

Oh, en ja, toch nog ander nieuws. We hebben er sinds afgelopen weekend nog een huisgenoot bij. “Wiske” gedoopt door Nanique, aangezien we “Suske” al in huis hadden. Ze is 4 weken oud, en heeft met moeite evenwicht, maar ‘t is een grote speelvogel. Voorlopig moet ons “Suske” er nog weinig van weten, maar dat komt wel allemaal goed.

Dwarsligger !

2011-05-24T11:21:00.000+02:00

Gisteren was er nog eens een afspraak bij de gyn voor een echo. Lang geleden eigenlijk, de laatste echo dateerde al van ergens in Maart, toen we ook het geslacht te weten zijn gekomen.
Nu was het dus tijd voor de groeiecho. Zoonlief wordt op 1,630kg geschat, mooi op het gemiddelde. Eén negatief puntje, hij ligt in stuit, verdorie ! Da is nog nie geboren en gaat al een beetje dwarsliggen. Hij krijgt nu nog drie weken om zich zelf te draaien. Volgende afspraak wordt er opnieuw een echo genomen om te zien of hij zich gedraaid heeft, zoniet dan zal de gyn een handje moeten helpen.
We gaan er van uit dat dat allemaal wel in orde komt. Tot 34 weken zwangerschap kunnen ze zich nog zelf draaien, nadien is er geen plaats genoeg meer daar binnen.
Als hij zich niet zou draaien, én het lukt de gyn ook niet om het uitwendig te draaien (want dat lukt maar in 50% van de gevallen), dan kan ik kiezen hé...stuitbevalling of keizersnede. Pfff, daar gaan mijn plannen om poliklinisch te bevallen en op 24 uren terug thuis te staan.
Enfin, we gaan nog nie panikeren, maar kunnen we nu allemaal gezamelijk gaan duimen dat meneer zich toch nog draait ? Merci !

Jambalaya - Het recept

2011-05-22T19:40:00.000+02:00

En nu zit ik voor de rest van de dag ook met het liedje van The Carpenters in mijn hoofd...merci daarvoor !

Jambalaya and crawfish pie and fillet gumbo

For tonight I'm gonna see my cher a mi-o

Pick guitar, fill fruit far and be gay-o

Son of a gun, we'll have big fun on the bayou

Voor wie dit gerecht niet meteen bekend in de oren klinkt, Jambalaya is een rijstschotel, origineel uit de Cajun en Creoolse keuken. Een beetje verwant aan paella, en dat zie je ook. Er bestaan varianten met schaal- en schelpdieren. Dit is echter het recept voor de vlees- en gevogelteversie.

Wij eten dit, meestal op een zondag, met stokbrood. Het komt niet zo heel erg veel op tafel. Maar de keren dat dat voorvalt, wordt het heel erg gesmaakt. Ook Nanique is er gek op.

Dit heb je nodig:
- 45 ml olijfolie
- 350 gr gekookte ham
- 350 gr gekookte kalkoenfilet
- 150 gr chorizo
- 25 gr boter
- 1 ui
- 1 teentje look
- 1 rode, 1 gele en 1 groene paprika
- 3 cl tomatenpuree
- 250 gr rijst (2 builtjes)
- 425 ml kippenbouillon
- 4 blaadjes laurier
- 2 eetlepels gehakte peterselie
- 1 kruidnagel
- peper & zout

Dit moet je doen:
Snipper de ui fijn. De paprika's prefereer ik ook in blokjes, maar in het originele recept worden ze in reepjes gesneden. De keuze blijft aan u, uiteraard. Ook de ham, de kalkoen en de chorizo worden in blokjes gesneden.

Verhit de olie in een diepe braadpan. Roerbak de ham- en de kalkoenblokjes gedurende een paar minuten. Doe er de chorizo bij en laat het geheel nog 1 minuut doorwarmen. Schep het vlees uit de pan. Voeg de boter bij de olie en stoof er de fijngesnipperde ui in. Voeg er de knoflook, de in reepjes gesneden paprika's en de tomatenpuree aan toe en kruid het geheel bij naar smaak. Laat nog 5 minuten stoven. Doe er de (ongekookte) rijst, de bouillon, de laurier, de kruidnagel en het vlees bij. Laat alles nog 15 minuten zachtjes sudderen, tot de rijst gaar is. Werk af het gehakte peterselie en serveer goed heet.

Dit zou het resultaat moeten zijn:

Smakelijk !

Nog negen...

2011-05-19T14:25:00.000+02:00

Weken bedoel ik dan hé, maar dat was waarschijnlijk wel duidelijk, toch ? Het hoeft voor mij zo lang niet meer te duren, binnen vijf weken mag het van mij ook al komen. 't Is te zeggen, van zodra ik de 36 weken voorbij ben, mag het van mij. Vroeger hoeft dan ook weer niet.
Binnen twee weken wordt Nanique geopereerd, en ik wil dat er graag opzitten hebben vooraleer broer beslist om kennis te maken met de grote wereld. Christophe zei onlangs nog: "Doe het mij niet aan dat uw water breekt op het moment dat Nanique wordt binnengerold in de operatiezaal hé". Tja...da's inderdaad wel een rampscenario natuurlijk. Maar als het zo zou zijn, dan kan ik dat natuurlijk ook niet ophouden hé, hoe ferm ik ook zou proberen. En zeg nu eerlijk, alles gaat door in UZ Gent, en van K6 (pediatrie) naar K2 (materniteit), da's nu ook de wereld nie hé. Da's goe voor zijn lijn ;)

Ondertussen doen we maar verder met alle voorbereidingen.
- De proefdruk van de geboortekaartjes is nu helemaal goedgekeurd en ligt klaar voor druk van zodra ze telefoon ontvangen. Ik ontving de enveloppes per post, dus daar kunnen we ook mee beginnen.
- Babykleertjes komen net uit de wasmachine en kunnen gestreken worden. Het doet raar om terug die ieniemienie rompertjes in mijn handen te hebben.
- Kraamhulp en vroedvrouw werden aangevraagd. Een intake-gesprek werd voor volgende week vastgelegd. Blijkbaar is een vroedvrouw nodig, zeker met de plannen om poliklinisch te bevallen. Kraamhulp zal sowieso welkom zijn.
- Datum voor doop en babyborrel liggen vast. We moeten nog juist eens naar de zaal gaan kijken waar alles doorgaat. Ik ben er vrij gerust in, maar toch, ik wil het op voorhand eens gezien hebben.
- Vorige zaterdag zijn we gaan shoppen om papflessen en andere benodigdheden. Da's dus nu ook allemaal in huis.
- Bed en park moeten nog in elkaar geknutseld worden, maar daar hebben we nog tijd voor. Dat duurt ook niet lang, dus daar lig ik nie wakker van. Bovendien, als we die nu gaan installeren, dan gaan de poezen dat als snoezelplaats gebruiken en da's ook niet de bedoeling. Ik zal juist de parkbekleding al eens boven moeten halen zodat ik die ook al eens kan wassen.
- Maandag nog een naar de gyn voor een laatste groeiecho. Ik moet er aan denken om nog maar eens een bewijs van zwangerschap te vragen zodat ik nadien eindelijk ook dat kraamgeld kan aanvragen. Dat komt ook nooit te laat hé zo'n echo. De laatste afspraak bij de gyn dateert alweer van een maand geleden. Altijd leuk om te horen en/of te zien dat alles daar effectief nog in orde is. Altijd spannend ook, vind ik toch.

Er moet nog 6 weken gewerkt worden, maar da's onderverdeeld. Nog anderhalve week en dan heb ik anderhalve week verlof voor de operatie van Nanique. Nadien nog drie weken en dan kunnen we voor zes maanden op ons lui gat gaan zitten *kuch*.

Hoe zit het trouwens ondertussen met Nanique ? Goed, dank u. Die weet er op dit moment nog weinig van. Behalve dat ze binnenkort nog eens bij de "beentjesdokter" moet en dat ze daar, samen met papa, zal moeten blijven slapen, (waar ze absoluut geen zin in lijkt te hebben) hebben we haar nog weinig verteld. We ontvingen van het ziekenhuis wel al een boekje waarmee we haar kunnen voorbereiden.
Wij, daarentegen, zien er een heel klein beetje tegenop. We weten ook nog niet echt waar we ons moeten aan verwachten. We gaan er echter van uit dat het niet zo simpel wordt. Een 3,5-jarige, aan bed gekluisterd voor 12 weken, in het gips van middel tot knie,... We zullen het dag per dag moeten bekijken denk ik. En hopen op het beste.

WeekMenu: Zaterdag 21 Mei - Vrijdag 27 Mei

2011-05-18T14:42:00.000+02:00

Mezelf héél erg goed kennende, en op voorhand gezegd...da is dus een ramp hé. Ik kan me helemaal nie aan zo'n planning houden. Alle dagen werden door elkaar gerammeld. Prestatie wel, want alles wat ik deze week kookte, kwam ook effectief uit het boek van Jeroen Meus. De Hete Bliksem lieten we achterwege, Poon werd Roodbaars (wegens geen seizoen meer voor poon) en aan die Indiase Vleesballetjes hebben we ons ook nog niet gewaagd.
Ik pak het deze week wel een beetje anders aan. Ik wil gerust op voorhand vastleggen wat we gaan bikken, maar ik zet er nog geen dagen bij.

Wat we zeker klaarmaken deze week:
- Stoofvlees met friet (ik probeer het eens met de Meusmethode)
- Jambalaya met stokbrood (eigen recept, zal ik binnenkort wel eens posten)
- Steak en Salsa Verde (van den Jamie) met ovenpetatjes
- Kip Curry met rijst
- Cheeseburger met bacon en verse ketchup
- Cannelloni met spinazie en ricotta
- Kabeljauwburgers met puree en verse tartare

Bovenaan, op de pagina "WeekMenu" kunnen jullie uiteindelijk zien welke dag we wat precies gegeten hebben.

WeekMenu: Zaterdag 14 mei - Vrijdag 20 Mei

2011-05-11T12:02:00.000+02:00

Ik ben sinds deze week de trotse eigenaar van het boek "Dagelijkse Kost" van Jeroen Meus en dus ook énorm nieuwsgierig naar het merendeel van de gerechten die erin staan. Volgende week wordt dus officieel Meusweek ten huize Lappi (gefronste wenkbrauwen van Christophe kreeg ik er gratis bij). De boodschappenlijst zal grondig moeten aangepast worden, want zo "dagelijks" zijn die ingrediënten voor ons toch nie zenne. Indien ik het volhou om wekelijks zo'n menu te posten, great ! Maar ge gaat da zien...da gaat hier nie al te lang duren. De voorbereiding alleen al...
Enfin, enjoy while it lasts:

Zaterdag 14 Mei: Poon met pestopuree en kerstomaten
Zondag 15 Mei: Zalmburger met komkommersalade en salsa verde
Maandag 16 Mei: Caesarsalade met kip
Dinsdag 17 Mei: Kalfsvlees alla Milanese
Woensdag 18 Mei: Hete bliksem met spek
Donderdag 19 Mei: Indiase vleesballetjes (ziet er niet uit, maar smaakt hopelijk niet zoals het eruit ziet)
Vrijdag 20 mei: Scampi met tabouleh en korianderpesto

Eigenlijk had ik gewoon € 20 kunnen uitsparen, want al zijn gerechten uit het boek blijken nu ook op de website van één te staan...de afzetters.

Spaghetti alla carbonara alla Nanique

2011-05-03T19:57:00.000+02:00

Omdat het tegenwoordig gewoon hip is in blogland om weekmenu's te posten, en ik daar helemaal geen tijd voor heb, en ik mij daar bovendien ook helemaal niet kan of wil aan houden, doe ik het maar op deze manier.

Spaghetti alla carbonara, gemakkelijk te maken en altijd gesmaakt door de tafelgenoten. Met mijn versie bega ik blijkbaar een doodzonde, omdat ik er room in doe. Foert denk ik dan, ik vind dat veel lekkerder, neh.

Wat heb je nodig:
- Eieren
- Room (een scheutje)
- Parmezaanse kaas
- Spekblokjes...véél spekblokjes in ons geval
- Spaghetti

Wat moet je doen:
- Om te beginnen best de spaghetti koken, 't is smakelijker zo
- Klop de eieren los, samen met een scheutje room en rasp er de Parmezaanse kaas in. Zuinig zijn met de kaas is zeker niet nodig. Meng alles goed onder elkaar.
- Bak de spekblokjes mooi bruin
- Zet de pan met spekjes van het vuur
- Giet de gekookte spaghetti erbij
- Giet het mengsel van ei, room en kaas er eveneens bij
- Meng alles goed onder elkaar, de eieren zullen garen door de warmte van de spaghetti en de spekblokjes
- Serveer en voeder uw kroost

Recept in beeld, volgens Nanique:
Doe uw schort van Minnie Mouse aan, om vlekken te vermijden.

Breek de eieren in een pot en klop ze los, samen met de room en de kaas.

Zet uw zinnen op een potje vol gruyèrekaas, laat alles vallen en ga voor de tv zitten.

Laat mama de rest doen en ga aan tafel zitten als ze roept dat het eindelijk klaar is. Eet drie schepjes en zeg dat dan je buikpijn hebt van alle kaas die je daarnet hebt gegeten.

Ga dan buiten spelen tot het tijd is om de pyjama aan te doen en in bed te kruipen.

Smakelijk !

Kijk eens aan

2011-04-30T08:31:00.000+02:00

Aangezien wij niet in het bezit zijn van zo'n boterbriefje, wordt het dus niet algemeen aangenomen dat ik mij laat bezwangeren door mijn partner. Zo gaat dat hier in België. Vanaf zes maanden zwangerschap moet je dus naar de dienst burgerzaken om daar, mét document van de dokter, te bewijzen dat je wel degelijk zwanger bent. Aldaar moet mama de toestemming geven aan de papa om het kind zijn achternaam te geven. Gebeurt dit niet, dan kan de papa het kind na de geboorte niet alleen gaan inschrijven in het geboorteregister, en krijgt hij dus ook niet de toestemming om het kind zijn achternaam te geven. Alleen de mama kan dat. Over machtsgevoel gesproken...

Nu, aangezien ik vrij zeker ben dat er tijdens het in elkaar knutselen van onze zoon niemand anders in de kamer aanwezig was, neem ik dus ook aan dat onze Lappi de papa is. Het zou een sterk staaltje Houdini zijn indien zou blijken dat dit toch niet het geval is.
Enfin, wij dus gisteren naar Lede, dienst burgerzaken, voor de erkenning.
En kijk eens aan:

Nu kan Lappi na de geboorte, zoals een grote jongen, helemaal alleen naar Stad Gent om zoonlief in te schrijven. Bovendien wordt het een Laprudence, zoveel is nu ook zeker, want laten we heel erg duidelijk zijn:

Voilà, alweer iets dat we van het lijstje kunnen schrappen. Aan dit tempo raakt alles nog op tijd geregeld.

De Paasbuit

2011-04-28T20:09:00.000+02:00

Enkele sfeerbeelden:

Zoals verwacht joeg Nanique ons véél te vroeg uit bed. De paasklokken waren immers van zaterdagavond al terug uit Rome, die had ze gehoord. Ze hadden nu wel tijd genoeg gehad om uit te rusten van hun reis. Ik kon dus met een slaaphoofd Paaskonijn gaan spelen in de tuin. Papa probeerde haar nog wat bezig te houden ondertussen. De buit van thuis: vloerpuzzel van Dora, springtouw van K3 en DVD van Rapunzel. En uiteraard chocolade-eitjes, die ze verzamelde in een zelfgemaakt mandje.

En uiteraard haar nieuwe Paasoutfit in zwart-wit, zie hieronder. Is ze niet mooi die dochter van mij ?

Met een tweede zelfgemaakt mandje ging ze nadien op jacht bij Moeke in de tuin, waar we uitgenodigd waren voor een Paasbrunch. De buit bij Moeke: vooral veel chocolade-eitjes en een Dora Mandala Designer.

Na een lekker ontbijt werden er een paar gamba's op de rooster gegooid. Heerlijk in het zonnetje...vakantiegevoel.

Op maandag bij Mammie en Pappie voor een lekkere ijs met verse aardbeien en later een koude schotel. De buit daar: centjes, chocolade-eitjes en een paar kleine speelgoedjes waar ik eigenlijk geen correcte naam voor kan vinden.

Van Tante Isabelle kreeg ze een mooie groene reiskoffer (foto volgt) zodat ze "in style" naar het ziekenhuis kan binnen enkele weken.

Dinsdagavond kreeg ze van Opa Marc en Ingrid dan nog mooi Dora ondergoed en een cadeaucheque bij Fun. Dat wordt dus shoppen dit weekend, en vooral veel chocomousse maken vrees ik !

Op zoek...

2011-04-28T12:11:00.001+02:00

...naar een nieuwe naam voor dat bloggeske hier.
Van zodra die baby er is, hopelijk ergens in Juli, kan ik dit plekske hier niet Little Lappi II blijven noemen.
Ik heb op dit moment echter helemaal geen inspiratie, dus alle hulp is welkom. Hou het aub wel een beetje origineel.
Alvast mijn dank voor jullie medewerking...

Eitjes verven...

2011-04-13T17:31:00.000+02:00

Nanique is een grote knutselaar. Het mag allemaal niet te lang duren, maar toch, ze kan er zich goed mee bezighouden. Met Pasen in aantocht hadden we ons voorzien op een aantal gipseitjes die ze gemakkelijk kon verven en versieren. Een tip hiervoor: Action ! Een heel goedkope "brolwinkel" waar je zo'n zaken voor een appel en een ei (hihi) kan kopen.
Vanmorgen zat ze stilletjes tv te kijken, wat nooit een goed teken is. Van zodra het meer dan twee minuten stil is, gaan er in ons hoofd al kleine alarmbelletjes af. "Mama kijk eens !" (nog meer alarmbelletjes ineens) "Die stylo lag hier op tafel, en ik had geen papier." (Red Alert! Red Alert! Red Alert!):

Hoog tijd dus om de gipseitjes boven te halen, dacht ik zo.

En wijlen weg...

Bovenstaande foto zegt uiteraard meer:
1. Nanique is vorige week op de speelplaats over een bal gestruikeld, met een blauw oog inclusief schaafwonde als gevolg. Sinds een paar dagen begint het "roefke" los te komen, en vindt ze het uiteraard super om daar aan te prutsen.
2. Nanique is stapelzot van alles wat kleeft...ja, ook pleisters. Van het minste pijntje dient er een pleistertje aangebracht te worden, liefst eentje van Dora of van de prinsessen. Wij hebben daar een apart budget voor wij...voor die pleisters...
3. Nanique is een "totentrekker" eerste klasse...maar da's waarschijnlijk ook niets nieuws.

Het resultaat van haar schilder- en plakwerk:

Vlug een potteke erbij gehaald, en zo heeft moeder opnieuw tafelversiering aangepast aan het seizoen:

Morgen is het terug aan vader om haar een dagje bezig te houden, gniffel.

Break a leg daddy (maar liefst niet al te letterlijk).

Changement de décor...

2011-04-12T14:08:00.002+02:00

Alweer...
Ja, ik weet het, maar zeg nu niet dat jullie niet gewaarschuwd waren.
't Wordt mooi weer, 't zonneke begint te schijnen,...dan is zo'n zwarte achtergrond toch maar deprimerend hé. Ik wilde een beetje meer kleur.
't Is blauw geworden, met karootjes en zonder garantie dat het er hier volgende week nog hetzelfde zal uitzien. Ik zit een beetje beperkt met mogelijke achtergronden hier op Blogger.
Enfin, voorlopig kan het ermee door...tot ik terug iets beters gevonden heb.

Heupluxatie - Deel II

2011-04-05T13:39:00.000+02:00

Gisteren was D-day. Om 16u45 hadden we een afspraak bij Dr. Plasschaert in het UZ te Gent. Ik werd door velen op voorhand al gewaarschuwd dat hij een beetje raar overkomt en af en toe een sociale kluns is, maar niets daarvan hoor...een dokter naar mijn hart. Af en toe zelfs een beetje grappig, mooi meegenomen.

We werden naar hem doorverwezen door Dr. Verschuere, wat blijkbaar een oude vriend van hem is. Hij beschouwde ons als toetje zei hij. De gevallen die hij van zijn oude vriend doorgestuurd krijgt, zijn één voor één probleemgevallen (fijn, da wisten we dan meteen ook al weer) en daar kan hij natuurlijk zijn ei in kwijt. Hij bekeek de foto's van Nanique's heup op zijn computer en stelde ons meteen gerust dat het allemaal goed meeviel. Er is geen sprake van een "hoge luxatie", waardoor het niet zal nodig zijn om haar dijbeen in te korten. De ingreep is technisch blijkbaar niet zo ongewikkeld voor hem en zal maar een 45 minuutjes à 1 uurtje duren. De kindjes die deze ingreep ondergaan hebben daar doorgaans één dag last van, en dan waarschijnlijk nog het meest omdat ze de narcose moeten overkomen. Alles kan vanuit de liesstreek gedaan worden, dus ze houdt er bovendien geen zichtbare littekens aan over (klinkt raar, maar ik vind dat mooi meegenomen). Nadien wordt Nanique wel 12 weken in gips gestoken, en dan van rond haar middel tot aan haar knietjes.

Op 7 Juni wordt Nanique om 16u verwacht op de afdeling Pediatrie van het UZ te Gent. Tegen die datum zitten ze ook al in de nieuwe Pediatrie, wat het natuurlijk voor iedereen wat aangenamer maakt. De ingreep zelf staat gepland voor 8 Juni. Tegen het einde van de week mag ze dan al naar huis.

Alleen maar goed nieuws dus wat ons betreft. Al de rest zijn praktische zaken, en kunnen opgelost worden. Ik kan er mijn organisatietalent op loslaten. Ik zal nu eens zien wat ik erin waard ben. Mijn "to do" lijstje ben ik alvast aan't opmaken, wat dacht je anders...

Heupluxatie

2011-03-30T10:02:00.000+02:00

Nanique loopt sinds haar 13 maanden, een normale leeftijd. Echter, we hebben altijd opgemerkt dat dat met een "waggelpas" gebeurde. Pediater, huisarts, K&G,...iedereen vertelde ons dat we ons daar weinig zorgen in moesten maken. Het zou er wel uitgroeien... Peuters en kleuters groeien namelijk niet symetrisch. Ze heeft een klein beenlengteverschil, dat was alles, niets om ongerust over te zijn...mijn gat ja !
Nu is het geen groot geheim dat K&G nooit mijn beste vrienden zijn geweest. Nanique had last van reflux en daar hadden ze ook geen oren naar. Tot het kind door de pediater op Zantac werd gezet omdat haar slokdarm geïrriteerd was van het vele teruggeven.

Sinds kort klaagt Nanique soms over pijnlijke beentjes en knietjes. Groeipijnen dachten we. Ze heeft ook X-beentjes, maar dat hebben er zovelen, niets ergs. Voor alle zekerheid toch maar eens een afspraak gemaakt bij een orthopeed. Steunzooltjes zouden misschien soelaas kunnen brengen dacht ik. Vorige week op eerste consultatie, en hij wilde graag een heupfoto om te zien of er toch niets meer aan de hand was dan een gewoon beenlengteverschil. Gisteren terug naar de dokter, voor een heupfoto en een aansluitende consultatie. De diagnose was echter niet zo onschuldig...heupluxatie.
Het komt er eigenlijk op neer dat Nanique haar heup niet in haar gewricht zit. Het kind loopt rond met een heup "uit de kom", wat ongelooflijk pijnlijk moet zijn. Ze heeft echter nooit iets anders geweten, dus ervaart het waarschijnlijk ook niet meer als pijn. Ze compenseert door op haar teentjes te lopen, en door te huppelen...ocharme.

Heupluxatie is de ergste vorm van heupdysplasie en komt blijkbaar vrij veel voor (1 op 250). Meestal bij eerstgeborenen, meestal meisjes en meestal de linkerheup. Drie op drie voor Nanique... Normaalgezien wordt het vrij snel opgemerkt, door kinderartsen of K&G (yeah right !), waardoor de behandeling vrij vroeg kan starten. Baby's worden in traxie gehouden, de heupjes worden door een pavlikharnas op z'n plaats gezet en gehouden, of door middel van gipsbroekjes. Niet prettig, maar babietjes merken er weinig van.
Op latere leeftijd wordt het echter wat moeilijker en worden chirurgische ingrepen meestal noodzakelijk.

Maandag 4 april moeten we op consultatie bij Dr. Plasschaert in UZ Gent, wat blijkbaar een autoriteit is op gebied van kinderorthopedie...laat ons hopen.
Wel kregen we nu al mee dat er twee opties zullen zijn:
1. Indien mogelijk wordt de heup in het gewricht geklikt, gevolgd door een aantal weken/maanden gips.
Nanique heeft echter, heel duidelijk te zien op de foto's, weinig heupkapsel over door slijtage (ja ja, nu al). Er is dus absoluut geen zekerheid dat optie 1 nog van toepassing is voor haar. Dus..
2. Een operatie om het heupkapsel te verstevigen en de heup op z'n plaats te zetten/houden.

Bottom line is...dit is perfect te behandelen. Er volgt nu een moeilijke periode, zowel voor haar als voor ons, maar het komt allemaal goed. Als broer er is, loopt Nanique terug recht ipv zoals een eendje...dan kan ze tenminste het goeie voorbeeld geven :o)

It's a ... !!!

2011-03-08T11:36:00.000+01:00

Gisterenmiddag om 14u00 hadden we een afspraak voor een "structurele echo". Hierbij bekijken ze de baby van kop tot teen om te zien of alles erop en/of eraan hangt, of alles goed functioneert. Ze staan vrij lang stil bij het hartje en de hersenen. Het blijft toch een opluchting om te horen te krijgen dat alles OK is. En ja...alles hangt eraan: tien vingers, tien tenen, twee niertjes, de kleine hersenen, vier kamers in het hartje,en.....een piemeltje !!
We're having a boy !
Nanique was mee tijdens deze echo, en haar eerste reactie was: "Ik had zeker gelijk ?", tot groot jolijt van de dokters uiteraard.
Aangezien Nanique op de hoogte is, zien we niet meteen in hoe we haar het zwijgen kunnen opleggen voor de volgende 4,5 maanden. Dus iedereen mag het weten.
De naam houden we wel nog geheim. Ik kan alleen meegeven dat hij bij "Nanique" past en nog niet meteen bestaat. Een verrassing dus...nog even geduld.
We kregen een aantal echo's mee naar huis, waaronder de allereerste "piemelfoto". Aangezien die niet meteen voor publicatie is bestemd (Dokter's reactie: "Jah, 't is héél duidelijk geen meisje!" - Christophe's reactie: "Nu ben ik zeker dat hij van mij is!"), kunnen jullie een andere echo bekijken op de pagina "Echo".
"Flosjke" (vanaf nu de bijnaam voor de baby) doet het goed. Hij is nu 15,4 cm van kop tot stuit, als we daar de beentjes bijtellen komen we op ongeveer zo'n 20 cm. Hij weegt nu 359 gram en is, zoals de dokter zei: "heel erg mobiel". Hij laat zich ook al vrij goed voelen. De placenta ligt vooraan, wat de schopjes wat wegmoffelt, maar toch...
Ik kan dus nu volop beginnen om alle meisjeskleding te sorteren en weg te doen. Op 20 maart doe ik een poging om een paar stukken te verkopen op de rommelmarkt in Oordegem. Mensen die mensen kennen die op zoek zijn naar babykleertjes voor meisjes, geef maar een seintje...keuze ten over ! Met de opbrengst kan ik SJOPPE !

Kussen is vies...!!!

2011-03-02T13:21:00.000+01:00

Jaja, we zijn daar aanbeland. Het is zover. Kussen is sinds kort héél erg vies, jakkes ! Na de slaapwelzoen 's avonds wrijft ze nu ook steevast met haar hand over haar mond, want iieeeuuwww !
Enkele weken geleden nog, kwam ze bij papa knuffelen in de zetel en vroeg ze: "Papa, gaan we eens met de tongen op elkaar ?", waarbij papa wit wegtrok en stotterde: "N..N..Nanique, van wie heb je dat nu weer geleerd?". Op school natuurlijk papa, want daar leren ze toch alles ? En van de vriendjes papa, uiteraard. Misschien moesten we maar eens gaan bijhouden wie die vriendjes daar uiteindelijk zijn...slik.
Het probleem heeft zich dus zelf opgelost, want kussen is nu écht wreed "not done" ! Als ze dit nu ook nog een vijftiental jaren kan volhouden, dan zal papa heel erg tevreden zijn.

Dikke Buik Foto's

2011-02-24T12:34:00.000+01:00

Ik kan jullie al op voorhand teleurstellen...ze komen er niet ! No way ! Stop your wining, it's not gonna happen !

Daar zijn specifieke redenen voor:

1. Ik hoef niet zwanger te zijn om een dikke buik te hebben, dus jullie zouden (toch op dit moment nog) weinig verschil zien. Ook in niet-zwangere toestand zie ik er zes maanden zwanger uit.

2. Ik heb dat bij Nanique ook niet gedaan, dus schik het nu ook niet te doen.

3. Vertel me nu eens wat daar eigenlijk zo speciaal aan is ? Met alle respect voor de mensen die wel foto's maken van hun zwangere buik, ik persoonlijk kan dat moeilijk snappen. Dikke ronde buik, vol met striemen. Ik kan zowel een aantal leukere dingen opnoemen om foto's van te nemen en naar te kijken. En neen, ook niet mét kleren aan. Ik vind er niets aan, maar da's mijn mening.

Jullie moeten dus voorlopig maar tevreden zijn met de echo's die gepost worden. Nè

't Was ier precies zo roze...

2011-02-23T08:53:00.000+01:00

Alé vooruit, bij deze kunnen jullie kennis maken met mijn wispelturige kantje. Vorige week blogje gestart, vandaag al compleet heringericht. Tja...ik vond het precies allemaal zo roze, en ik wilde jullie natuurlijk niet op het verkeerde been gaan zetten wat het geslacht van de baby betreft. We weten dat spijtig genoeg zelf ook nog niet. We hopen het bij de volgende echo op 7 maart te weten te komen. Als hij/zij een beetje op grote zus lijkt, dan zal daar opnieuw wat wring- en draaiwerk aan te pas komen.

Nog een nieuwigheidje hier is de "Bogroll", zoals ze dat in het blogjargon noemen. Ik lees af en toe wel eens de blogjes van andere mensen, en wil jullie bij deze ook voorstellen aan Et và Designs.

Super Swing

2011-02-22T11:10:00.000+01:00

Toegegeven, 't is een folieke.
We kunnen écht bijna alles van Nanique hergebruiken, behalve dan de papflesjes.
Maar...ik ben stekezot van volgend model:

Geef toe: hij is super !
We hebben zo'n gewone relax nog van Nanique, en die schikken we zeker nog opnieuw te gebruiken. Bij de meeste nieuwe relaxen echter, heb ik al vlug de neiging om die als katapult te gebruiken. Die nieuwe modelletjes van BabyBjorn bijvoorbeeld, die wekken toch écht die neiging op ?

Krijgen jullie nu ook spontaan de neiging om "toing" te doen ?

P.S. Alvast met dank aan Bart ;o)

Noemen of heten...

2011-02-18T08:48:00.001+01:00

Verdorie toch. Ik dacht er vanaf te zijn na Nanique. Na maandenlang zweten en discussiëren en zoeken hadden we voor haar de perfecte naam gevonden. En hij paste zowaar ook nog eens heel erg goed bij haar achternaam.
Christophe is gezegend met de fantastische naam Laprudence (vandaar: Lappi). Let op ! Ik vind hem echt fantastisch mooi...maar vindt er maar eens een even mooie voornaam bij.
En voilà, we zijn er opnieuw bij beland. Het vinden van een naam...dedju toch.
Ik zoek me al vanaf het begin van de zwangerschap (nu dus zo'n 18 weken) suf naar namen. Bovendien heeft mijn neurotische ik ervoor gezorgd dat ik maar 2 mogelijke beginletters kreeg opgelegd.
En, het dient ook vermeld, dat ik geen bestaande naam wil. Onlangs kon ik via statistieken van K&G zien dat Nanique de enige Nanique was in België tussen 1 Januari 2001 en 1 Februari 2011. Dus willen we wel origineel blijven.
Ondertussen zijn we er toch al in geslaagd om een lijstje aan te leggen. Dat telt nu zo'n 7 mogelijke meisjesnamen en 10 mogelijke jongensnamen.
Gisteren kwam echter de doorslag. Ik denk dat we, in geval het een jongetje wordt, een naam hebben gevonden...woohooo !

...

2011-02-16T11:26:00.001+01:00

Bij de zwangerschap van Nanique had Lappi het leuke idee om een website bij te houden. Fijn, tof, heel erg tof zelfs...maar ik ken daar geen snars van. Hij nam het dus op zich om de website (die trouwens nog steeds online staat) bij te houden en up te daten. Voor zolang het duurde...
Het bleek echter heel erg leuk te zijn voor de familie en de vrienden om af en toe eens een kijkje te kunnen nemen naar de vorderingen. Voor deze zwangerschap wilde ik dus hetzelfde, maar was niet meteen bereid om op cursus html te vertrekken.
Enfin, ik ben dus aangewezen op voorgedefinieerde templates en zo van die dingeskes die mij het leven veel gemakkelijker maken. Leve Google !
Geen idee hoe lang ik het ga volhouden. Ik ben meestal niet zo goed in die dingen, maar goed, we doen een poging.